Διάβασα σήμερα ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ του γνωστού Δημοσιογράφου της Ελευθεροτυπίας Γιάννη Τριανταφύλλου για τις προκριματικές εκλογές στις ΗΠΑ με κεντρικό θέμα την υποψηφιότητα του Μπάρακ Ομπάμα εκ των Δημορκατικών.
Το τελευταίο του βιβλίο(αν και στην Ελλάδα κυκλοφόρησε με κάπως διαφορετικό όνομα) ήταν άλλωστε ο λόγος να ονομάσω το προσωπικό μου ιστολόγιο ως «Το θράσος της Ελπίδας» πιο εύηχο ίσως από το Οδυσσέας Κορακίδης και σίγουρα με αρκετά και ενδιαφέροντα μηνύματα.
Αυτό που στο συγκεκριμένο αφιέρωμα μου προσέλκυσε το ενδιαφέρον δεν είναι τόσο τα γεγονότα μιας και τα περισσότερα εξ αυτών τα λαμβάνω καθημερινά στο e-mail μου αλλά μια αποστροφή μιας παλαιότερης ομιλίας του Ομπάμα την οποία σας παραθέτω παρακάτω.
Η συγκεκριμένη ομιλία εκφωνήθηκε στην Αϊόβα στις 10 Νοεμβρίου 2007. Είναι η ομιλία που θεωρείται ως κομβικό σημείο απ όπου ο Ομπάμα γνωρίζει μόνο άνοδο.
Σ αυτήν την ομιλία του ο Ομπάμα λέει αλήθειες που προσωπικά με εξέπληξαν. Αν εμείς τα λέγαμε εδώ στην Ελλάδα θα μας έλεγαν ίσως αντί-Αμερικανούς όμως ο Ομπάμα έχει το θάρρος και το θράσος να κοιτάζει κατάμουτρα το χειρότερο πρόσωπο της εξωτερικής πολιτικής των ΉΠΑ και να μας κάνει να ελπίζουμε για κάτι πολύ καλύτερο. Έχω επιλέξει να υπογραμμίσω ένα μόνο σημείο από την εξαιρετική του ομιλία και παρακάτω θα καταλάβετε το γιατί. Δεν ξέρω αν ο Ομπάμα μπορεί αν είναι ο επόμενος πρόεδρος των ΉΠΑ όπως πριν λίγους μήνες αναρωτιόταν το έγκυρο περιοδικό ΤΙΜΕ των ΗΠΑ ελπίζω όμως αύριο το βράδυ τα μηνύματα να είναι ενθαρρυντικά.
Η ρητορική δεινότητα του Ομπάμα είναι γνωστή, άλλωστε εξαιτίας αυτής χαρακτηρίστηκε «ο μαύρος Κένεντι». Σύμφωνα με τους πολιτικούς αναλυτές, σε περίπτωση που ο Ομπάμα κερδίσει τις εκλογές για το χρίσμα των Δημοκρατικών, ο συγκεκριμένος λόγος του μπορεί να θεωρηθεί το κομβικό σημείο στροφής (turning point) της προεκλογικής του εκστρατείας, δηλαδή το σημείο εκείνο, από το οποίο άρχισε να πλησιάζει την Κλίντον και να την απειλεί σοβαρά στη διεκδίκηση για το χρίσμα.
(Ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας του Ομπάμα μας απεστάλη από τον διευθυντή της καμπάνιας του, Ντέιβιντ Πλαφ. Εδώ παρουσιάζονται τα σημαντικότερα αποσπάσματα):
«Συμμετέχω στις εκλογές, εξαιτίας αυτού που ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αποκάλεσε “η άγρια αναγκαιότητα τού τώρα”».«Βρισκόμαστε σε ένα καθοριστικό σημείο της ιστορίας μας. Το έθνος μας είναι σε πόλεμο. Ο πλανήτης είναι σε κίνδυνο. Το όνειρο για το οποίο τόσες γενιές αγωνίστηκαν μοιάζει να γλιστρά, σιγά σιγά, μακριά μας. Και, το χειρότερο απ’ όλα, χάσαμε την πίστη μας ότι οι ηγέτες μας μπορούν ή σκοπεύουν να κάνουν κάτι γι’ αυτό.
Μας υποσχέθηκαν συντηρητισμό συμπόνιας και αυτό που τελικά είχαμε ήταν η «Κατρίνα». Μας υποσχέθηκαν κάποιον που θα λειτουργούσε ενωτικά και τελικά είχαμε έναν πρόεδρο, ο οποίος δεν μπορούσε καν να ηγηθεί της μισής χώρας που τον ψήφισε. Μας υποσχέθηκαν μια πιο ηθική και αποτελεσματική κυβέρνηση και, αντί γι’ αυτήν, έχουμε μια πόλη με το όνομα Ουάσιγκτον, η οποία είναι πιο διεφθαρμένη απ’ ό,τι ήταν πριν. Και η μόνη αποστολή, την οποία κατόρθωσαν να φέρουν εις πέρας, ήταν, χρησιμοποιώντας φόβο και ψέματα, να οδηγήσουν αυτήν τη χώρα σε πόλεμο, ο οποίος ποτέ δεν θα έπρεπε να είχε νομιμοποιηθεί.Συμμετέχω σε αυτήν την κούρσα υποψηφιότητας γιατί θέλω να σταματήσω να μιλώ για το εξωφρενικό νούμερο των 47 εκατομμυρίων Αμερικανών χωρίς περίθαλψη και να ξεκινήσω να κάνω κάτι γι’ αυτό.
Κατεβαίνω για πρόεδρος γιατί έχω πια βαρεθεί και κουραστεί από τους Δημοκρατικούς που σκέφτονται ότι ο μόνος τρόπος για να φανούν σκληροί στο θέμα της εθνικής ασφάλειας είναι να μιλούν, να ενεργούν και να ψηφίζουν σαν τους Ρεπουμπλικανούς του Τζορτζ Μπους (σ.σ. εδώ είναι σαφής η αιχμή προς τη «Ρεπουμπλικανίζουσα» Κλίντον).
Εάν τελικά θα είμαι ο υποψήφιος του κόμματός μου για την Προεδρία, ο Ρεπουμπλικανός αντίπαλός μου δεν θα μπορεί να μου πει ότι ψήφισα υπέρ του πολέμου στο Ιράκ (σ.σ. και πάλι «φωτογραφίζει» την Κλίντον). Και δεν θα είναι επίσης σε θέση να με κατηγορήσει ότι αμφιταλαντευόμουν για κάτι τόσο θεμελιώδες, όπως το αν είναι ή όχι σωστό για την Αμερική να βασανίζει – επειδή ποτέ δεν είναι σωστό.
Δεν συμμετέχω σε αυτόν τον αγώνα για να εκπληρώσω κάποιες προσωπικές φιλοδοξίες ή επειδή αισθάνομαι ότι κάποιος μου το χρωστάει. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα ήμουν εδώ. Γνώριζα πάντα ότι αυτό το ταξίδι ήταν απίθανο. Αλλά και πάλι, ποτέ δεν συμμετείχα σε κάποιο ταξίδι που δεν ήταν τέτοιο.
Συμμετέχω σε αυτόν τον αγώνα εξαιτίας αυτού που ο δρ (Μάρτιν Λούθερ) Κινγκ αποκάλεσε «η άγρια αναγκαιότητα τού τώρα». Δεν θέλω να δω σε τέσσερα χρόνια από σήμερα τους ωκεανούς να έχουν υψωθεί ακόμη μερικές ίντσες. Ο πλανήτης έφτασε σε ένα σημείο μη αναστρέψιμο επειδή δεν καταφέραμε να βρούμε έναν τρόπο να σταματήσουμε να αγοράζουμε πετρέλαιο από τους δικτάτορες.
Δεν θέλω να δω περισσότερες ζωές Αμερικανών να μπαίνουν σε ρίσκο επειδή ουδείς διέθετε την ορθή κρίση ή το κουράγιο να εναντιωθεί σε έναν πόλεμο πριν στείλουμε τα στρατεύματά μας εκεί.
Δεν θέλω να βλέπω άστεγους βετεράνους στους δρόμους. Δεν θέλω να βλέπω ακόμη μια γενιά παιδιών της Αμερικής να πηγαίνουν σε αποτυχημένα σχολεία. Δεν θέλω αυτό το μέλλον για τις κόρες μου. Δεν θέλω αυτό το μέλλον για τους γιους σας. Δεν θέλω αυτό το μέλλον για την Αμερική.
Γιατί ποτέ δεν μπορώ να ξεχάσω ότι ο μόνος λόγος που βρίσκομαι σήμερα μπροστά σας είναι επειδή κάποιος, κάποτε, ύψωσε το ανάστημά του για μένα, όταν αυτό ήταν ρίσκο. Υψωσε το ανάστημά του, όταν αυτό ήταν δύσκολο. Υψωσε το ανάστημά του, όταν αυτό δεν ήταν δημοφιλές. Κι επειδή κάποιος στάθηκε όρθιος, στάθηκαν και μερικοί άλλοι. Και μετά, στάθηκαν μερικές χιλιάδες άλλοι. Και μετά, μερικά εκατομμύρια άλλοι. Και, υψώνοντας το ανάστημά τους, με κουράγιο και ξεκάθαρο σκοπό, κατόρθωσαν να αλλάξουν τον κόσμο.
Γι’ αυτό κατεβαίνω, Αϊόβα. Για να δώσω στα παιδιά μας και τα εγγόνια μας τις ίδιες ευκαιρίες, τις οποίες κάποιος άλλος έδωσε στο παρελθόν και σε μένα.
Γι’ αυτό κατεβαίνω, Δημοκρατικοί. Για να κρατήσουμε το αμερικανικό όνειρο ζωντανό για όσους παραμένουν πεινασμένοι για ευκαιρίες, για όσους παραμένουν διψασμένοι για ισότητα.
Γι’ αυτό σας ζητώ να σταθείτε δίπλα μου. Γι’ αυτό σας ζητώ να με ψηφίσετε. Γι’αυτό σας ζητώ να σταματήσετε να συμβιβάζεστε με όσα οι κυνικοί λένε ότι πρέπει να αποδεχθούμε. Σε αυτές τις εκλογές, ας προσπαθήσουμε να αγγίξουμε εκείνο που ξέρουμε ότι είναι δυνατό. Ενα έθνος θεραπευμένο. Εναν κόσμο διορθωμένο. Μια Αμερική, ικανή να πιστέψει ξανά».
giannis@enet.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 02/01/2008
Διάβασα πρόσφατα ένα εξαιρετικό κείμενο από την Μπέττυ Τσακαρέστου (Επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο) στο blog του ΒΗΜΑΙδεων.
Διάβασα πρόσφατα στις περισσότερες από τις τοπικές εφημερίδες του Αλίμου αλλά και στο 
