του Δημήτρη Κουκλουμπέρη

Τρία χρόνια στην αντιπολίτευση και δυστυχώς το ΠΑΣΟΚ δε λέει να βρει το δρόμο του και να ορθοποδήσει.

Τρία χρόνια διακυβέρνησης από τη ΝΔ και παρά τα κραυγαλέα ατοπήματά της αλλά και την παντελή ανυπαρξία έργου, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει ακόμη μπορέσει να πείσει την κοινωνία ότι η κατάσταση αυτή είναι βλαπτική για τον τόπο και ότι εκείνο μπορεί να εγγυηθεί την άρση του πληκτικού «γαλάζιου» αδιεξόδου που έχει δημιουργηθεί.

Αναρωτιέται κανείς ποιες είναι οι αιτίες που έχουν διαμορφωθεί έτσι τα πράγματα. Οι κακοπροαίρετοι – και δυστυχώς τέτοιοι υπάρχουν πολλοί και εντός ΠΑΣΟΚ – χρησιμοποιούν ως «καραμέλα» την εύκολη λύση, ότι δηλαδή ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει ηγετικές ικανότητες, είναι εκτός κλίματος, δε μπορεί να επιβληθεί και πολλές ακόμη σχετικές αστήρικτες δικαιολογίες, εμποτισμένες με μια ανεξήγητη εμπάθεια προς το πρόσωπό του.

Η πραγματική όμως, πηγή γένεσης του προβλήματος είναι, κατά τη γνώμη μου, εντελώς διαφορετική και εστιάζεται στη διαρκή αμφισβήτηση ως και ειρωνεία κάθε θέσης, πρωτοβουλίας και ενέργειας που αναλαμβάνει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η θέση του για το άρθρο 16 και την αναθεώρησή του, μια θέση που έχει πληρώσει πολύ ακριβά για τη διατύπωσή της και που πολλοί θα ήθελαν ακόμη και να τον «σταυρώσουν». Λίγοι ωστόσο είναι εκείνοι που προχωρούν ένα βήμα παραπέρα, ώστε να προβάλλουν τις γενναίες και πρωτοποριακές προτάσεις που έχει καταθέσει για τη ριζική και ουσιαστική αναγέννηση της ανώτατης εκπαίδευσης, όπως η αύξηση του κρατικού προϋπολογισμού στο 5% και η πρόσθετη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων με ένα εκατομμύριο ευρώ.

Η ενότητα και η συντροφικότητα τείνουν να αποτελέσουν λέξεις άγνωστες για τα στελέχη του Κινήματος. Πάνω που το κλίμα πάει λίγο να αναστραφεί, έρχεται από το πουθενά μια «ρουκέτα» (Γιάννος Παπαντωνίου για την εξαγορά της Εμπορικής, Θεόδωρος Πάγκαλος για την αστυνομία στα πανεπιστήμια, Κίμων Κουλούρης κατά των δηλώσεων Πάγκαλου και πολλά ακόμη παρόμοια περιστατικά) και γκρεμίζει τα πάντα.

Πώς να μην τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση έπειτα ο κ. Καραμανλής, ο πρωθυπουργός που με τη μετριοπαθή ρητορεία που του επιβάλλουν οι σύμβουλοί του – αλλά με τα σκληρά δεξιά γονίδια – έχει καταφέρει να μένει στο απυρόβλητο και στη μακαριότητά του, παρά τα αναρίθμητα αμαρτήματα του ίδιου και των υπουργών του;

Η λύση για την ανατροπή αυτής της κατάστασης μπορεί να ακούγεται απλή, αλλά με τους «καλοθελητές» που υπάρχουν και τη «Βαβέλ» που κάποιοι επιμένουν να συντηρούν εντός των κόλπων του ΠΑΣΟΚ, δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να βρει εφαρμογή. Φαντάζει πάντως επιτακτική για να έχει ελπίδες το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να απειλήσει τη πρωτοκαθεδρία της ΝΔ, η οποία – για καλή του τύχη- στηρίζεται σε «γυάλινα πόδια».

Σύσσωμη, ειλικρινής και ολόθερμη στήριξη στο Γιώργο Παπανδρέου είναι η μοναδική επιλογή που μπορεί να «γιατρέψει» την αρρωστημένη πραγματικότητα που βιώνει εδώ και καρό το ΠΑΣΟΚ. Όσοι διατυμπανίζουν ότι «πονούν» την παράταξη και κόπτονται για το καλό της έχουν δύο επιλογές: Ή βοηθούν τώρα στα δύσκολα ή ας διαχωρίσουν τη θέση τους. Όσοι δε θέλουν ή δε μπορούν να παρέχουν στήριξη ας θέσουν τον εαυτό τους εκτός Κινήματος. Είναι πολύ προτιμότερο από το να βρίσκονται εντός και να «πριονίζουν» τον πρόεδρο. Αρκετά πλέον με τις προσωπικές φιλοδοξίες και φιλονικίες του κάθε στελέχους που κρατούν σε ομηρία όλη την παράταξη και δίνουν το δικαίωμα στους πολίτες να υποστηρίζουν ότι «αν δεν επέλθει τάξη στα του οίκου σας, πως θέλετε να σας εμπιστευτούμε και να σας λάβουμε στα σοβαρά»;

Και κάτι τελευταίο. Ας βάλουν κάποιοι που καλά στο μυαλό τους ότι εκείνοι χρωστούν στο ΠΑΣΟΚ και όχι το ΠΑΣΟΚ σε εκείνους.

Δημήτρης Κουκλουμπέρης

Advertisements