Γράφει ο Οδυσσέας Κορακίδης

Ένα διαχρονικό, τοπικό αλλά και παγκόσμιο ερώτημα, που καλούνται συχνά πολιτικοί αναλυτές να δώσουν τις εκτιμήσεις τους είναι

τα κριτήρια με τα οποία προσέρχεται κανείς στις κάλπες για να εξουσιοδοτήσει τους εκπροσώπους του ώστε να χειριστούν για ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό τα θέματα που τον αφορούν.
Ίσως μια απάντηση, γ
ενικό κανόνα, να μην μπορεί κανείς να δώσει εύκολα, δύσκολα όμως θα αρνηθεί ότι το περιεχόμενο της όποιας απάντησης στο παραπάνω ερώτημα μπορεί μερικές φορές να εκπλήξει και τους πιο ευφάνταστους.
Παίρνω αφορμή από τις πρόσφατες τοπικές εκλογές στο ΙΡΑΝ. Σε μια χώρα που για πολλούς δυτικούς η δημοκρατία όπως αυτοί νομίζουν ότι την ζουν, πιστεύουν πως για το ΙΡΑΝ αποτελεί ένα τόσο σύντομο όσο και επικίνδυνο ανέκδοτο.
Οι πρόσφατες αυτές εκλογές εκτός από τους τοπικούς άρχοντες ανέδειξαν και ένα πολύ μικρό αριθμητικά σώμα σοφών, την επονομαζόμενη και Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων. Ένα «ιερατείο» που κατ’ ουσία ορίζει τα πράγματα στη συγκεκριμένη χώρα. Εκεί λοιπόν εκλέχτηκε πρώτος σε ψήφους ο μετριοπαθής πρώην πρόεδρος του Ιράν Χασεμί Ραφσαντζανί, ενώ ο υποστηριζόμενος από τον νυν πρόεδρο δεν έλαβε παρά το 30% των ψήφων του πρώτου.
Να θυμίσουμε εδώ ότι ο νυν πρόεδρος του ΙΡΑΝ θεωρείται από τους σκληροπυρηνικούς πολιτικούς του ΙΡΑΝ, ενώ συχνά οι τοποθετήσεις του σε διάφορα διεθνή ζητήματα έχουν προκαλέσει έντονη δυσαρέσκεια σε πολίτες και πολιτικούς των ΗΠΑ και της Ε.Ε..
Ο Αχμαντινετζαν, νυν πρόεδρος του ΙΡΑΝ εκλεγμένος εδώ και ένα χρόνο περίπου, προέρχεται από τα φτωχά στρώματα του ΙΡΑΝ, έτσι από τις πρώτες φιλολαϊκές ενέργειες του ήταν η αύξηση κατά 50% των μισθών και των συντάξεων των Ιρανών πολιτών. Σημαντικότατη αύξηση παρά τον πληθωρισμό περί το 20%.
Την ίδια στιγμή όμως η πολιτική στα εξωτερικά ζητήματα θεωρείται αρκετά ακραία και εσωτερικοί πολιτικοί του αντίπαλοι συχνά τον κατηγορούν για τον σεβασμό που η διακυβέρνηση του επιδεικνύει στις αρχές τις δημοκρατίας.
Το οξύμωρο του πράγματος κατά συνέπεια είναι ότι παρ’ ότι έδωσε γενναιότατες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις η πλειονότητα των Ιρανών πολιτών φαίνεται πως τον καταψήφισε για την εξωτερική του πολιτική αλλά και για τον μη σεβασμό του στα δημοκρατικά ιδεώδη. Μια χώρα που μερικοί συνηθίζουν να την αποκαλούν ότι πολιτικά ανήκει σε πολύ περασμένες εποχές αρνήθηκε να εγκρίνει την όποια έκπτωση στις αρχές τις έναντι ενός οικονομικού τιμήματος.
Αναρωτιέμαι αν εδώ προέβαινε μια κυβέρνηση σε τέτοιες αυξήσεις μισθών, τι θα συνέβαινε; Πιθανότατα θα κέρδιζε άνετα τις όποιες εκλογές και ίσως ποια στη θέση του άγνωστου στρατιώτη να είχαμε το «γνωστό» πρωθυπουργό. Ακραίο ίσως πούνε κάποίοι αλλά γιατί εγώ έχω την αίσθηση ότι προ των εκλογών τα κόμματα υπόσχονται αυξήσεις; Αν αλήθεια κάποιο κόμμα πήγαινε στις εκλογές θεωρώντας βέβαια αυτονόητο την υποχρέωση του για βελτιστοποίηση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών και μέσω των αυξήσεων των αποδοχών τους αλλά δεν είχε ως βασικό σύνθημα τις αυξήσεις αλλά το ποια πρέπει να είναι για παράδειγμα η κατευθυντήρια οδός της επίλυσης του ασφαλιστικού τι ελπίδες επιτυχίας θα είχε;
Δεν απαξιεί κανείς ότι τα αποτελέσματα των εκλογών στο ΙΡΑΝ στοχεύουν και σε μια επί του προσωπικού πολιτική «μείωση» του νυν προέδρου του ΙΡΑΝ. Όμως μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι περί τα 30.000.000 ψηφοφόρων του ΙΡΑΝ δρουν πολιτικά ως πρόβατα;
Μάλλον όχι. Απόδειξη αυτών αν θέλετε το γεγονός ότι σε μια πρόσφατη ομιλία του προέδρου του ΙΡΑΝ, καμιά εκατοστή φοιτητές σήκωσαν ένα πανό με το οποίο αποκαλούσαν δικτάτορα τον Αχμαντινετζαν. Βλέπεται τα Ιρανικά πανεπιστήμια ακολουθούν μια παράδοση πολιτικού ριζοσπαστισμού και προοδευτισμού στη χώρα αυτή.
Αυτή η αντίδραση του Ιρανικού λαού, σε μια χώρα από τις πρώτες σε κυκλοφορία και καθημερινή ανάγνωση εφημερίδων και περιοδικών διεθνώς, είναι μια πτυχή των πραγμάτων που δεν μπορούν να μας αφήνουν αδιάφορους και χωρίς ελπίδα. Κάτι ξημερώνει πάλι στο ΙΡΑΝ.

Advertisements