Αναδημοσίευση

Έβλεπα εχθές το βράδυ ένα ρεπορτάζ στην ΕΤ-1 σχετικά με τις διαμαρτυρίες των κατοίκων του Δήμο Εύοσμου (Θεσσαλονίκης;) με σκοπό να μην δημιουργηθεί στην περιοχή τους ξενώνας φιλοξενίας πρώην τροφίμων ψυχιατρικής κλινικής στα πλαίσια του προγράμματος αποασυλοποίησης αυτών των νοσηλευτηρίων.


Δεν θα μπω στην διαδικασία να σχολιάσω την έντασή των διαμαρτυριών των κατοίκων που μου θύμιζαν αγροίκους! Ωστόσο η αρνητική τους στάση μου δημιούργησε άσχημο συναίσθημα. Πιστεύω ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας κρίνεται και από τον τρόπο με τον οποίον τα μέλη της φέρονται στους αδύναμους δλδ στα παιδία, στα αδέσποτα ζωάκια, στους γέρους και στους πάσχοντες. Σε όλους εκείνους δλδ που δεν μπορούν από μόνοι τους να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και που έχουν ανάγκη την δική μας συνδρομή για να επιτύχουν αυτή την προστασία. Με γνώμονα αυτό το κριτήριο η μερίδα εκείνη των κατοίκων του Εύοσμου, ευτυχώς όχι όλοι, μου προκάλεσε εκτός από αλγεινή εντύπωση και θλίψη!

Το κράτος, παρόλες τις αδυναμίες του και τις ελλείψεις του, με την συνδρομή της ΕΕ κάνει μια σημαντική προσπάθεια για να επανεντάξει στην κοινωνία όσους από τους ψυχικά άρρωστους έχουν αυτή την πιθανότητα και είναι αν θέλετε και μια πρώτης ευκαιρίας άσκηση για όλους εμάς τους ψυχικά υγιείς να αποδείξουμε, πρώτα από όλα στους εαυτούς μας ότι μπορούμε αυτήν την κοινωνία να την κάνουμε καλύτερη και πιο ανθρώπινη!

Στα προγράμματα αυτά άτομα που ζούσαν στα άσυλα μετά από παρακολούθηση από το ιατρικό προσωπικό παίρνουν ένα είδος εξιτηρίου και ζουν σε ελεγχόμενους ξενώνες φιλοξενίας πάντα υπό την επιτήρηση γιατρών και νοσοκόμων όλο το εικοσιτετράωρο όχι όμως γιατί υπάρχει κάποιος κίνδυνος για την κοινωνία αλλά για να προστατευθούν τα ίδια, αποτελεσματικά στο μετρό του δυνατού, από τους κινδύνους που κρύβει ο «έξω κόσμος». Όσοι λοιπόν αμφιβάλουν για την ασφάλεια τους από τους πρώην τροφίμους πρέπει να γνωρίζουν ότι ο έλεγχος είναι διπλός. Τόσο στο εξιτήριο όσο και στον ξενώνα, άσχετα αν ο έλεγχος στον ξενώνα έχει σκοπώ να προστατεύσει τους μέσα από τους έξω και όχι το αντίθετο. Και εδώ που τα λέμε με την συμπεριφορά τους οι κάτοικοι του Ευόσμου μας απέδειξαν ότι όντως οι τρόφιμοι έχουν ανάγκη προστασίας από κάποιους «εκεί έξω»!!!

Στην γειτονιά μου εδώ και έξι μήνες λειτουργεί ένας τέτοιος ξενώνας. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση που δεν άκουσα κανέναν κάτοικο να διαμαρτύρεται για την λειτουργία του!!! Και ξέρεται η γειτονιά μου δεν είναι και από τις καλύτερες γειτονιές της Κέρκυρας, ζουν άνθρωποι οι οποίοι είναι ίδιοι ή και χειρότεροι από αυτούς του Ευόσμου! Όμως παραδόξως, προς μεγάλη μου έκπληξη δεν ακούστηκε άμεση διαμαρτυρία!

Τους έξι λοιπόν αυτούς μήνες οι γειτονιά δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα από αυτούς τους ανθρώπους, λες και δεν υπήρχαν ή μάλλον λες και ζούσαν χρόνια στην κοινωνία και προσαρμόστηκαν σε σημείο που να περνούν απαρατήρητοι. Τα προβλήματα στην γειτονιά τα δημιουργούν κάτι κοπρόσκυλο και κάτι καθίκια του κερατά που χρειάζονται εγκλεισμό σε ίδρυμα για να αφήσουν την κοινωνία ήσυχη και όχι οι δυστυχείς πρώην τρόφιμοι που κάνουν συγκινητική προσπάθεια να επανενταχθούν!

Και για το τέλος δυο περιστατικά;

Όταν μου έσπασαν το τζάμι του αυτοκινήτου μου πριν ενάμιση μήνα περίπου άρχισαν κάτι μουρμούρες, ευκαιρία ήθελαν τα καθίκια, ότι μπορεί και να έγινε από κάποιον ένοικο του ξενώνα! Το μόνο που είπα είναι ότι κάτι τέτοιο δεν υπήρχε περίπτωση να συμβεί διότι εκτός του ότι δεν είναι άτομα που θα έκαναν καμία ζημία η ώρα που έγινε το περιστατικό ήταν τέτοια όπου όλοι οι ένοικοι του ξενώνα ήταν στα δωμάτια τους (φυσικά και δεν το έλεγξα γιατί δεν υπήρχε και λόγος) και συμπλήρωσα ότι όποιων ακούσω να το λέει αφού του ρίξω ένα γερό χέρι ξύλο θα τον θεωρήσω ύποπτο της κλοπής που πήγε να ρίξει το αδίκημα σε τρίτον και θα τον σύρω από τον γιακά στην ασφάλεια και άντε να ξεμπλέξει μετά!

Καμία φορά τα πρωινά οι τρόφιμοι πάνε μέχρι το περίπτερο για να πάρουν κανένα καφέ και τσιγάρα. Αρκετοί από την γειτονιά τους δίνουν λίγα χρήματα, πενταροδεκάρες άλλωστε ήμαστε από τις πιο φτωχές γειτονιές. Η μάνα μου έδινε σε έναν πρώην τρόφιμο μερικά κέρματα που της περίσσευαν για τα τσιγάρα του και καμία φορά όταν μου αγόραζε τσιγάρα και ήταν και αυτός στο περίπτερο του αγόραζε κανένα πακέτο (δεν το λέω για να πείτε τι καλή μαμά που έχεις αυτό είναι άλλη ιστορία). Μια μέρα έξω από τον ξενώνα την σταματά ο εν λόγω ένοικος βγάζει από την τσέπη του ένα καινούργιο πακέτο τσιγάρα το ανοίγει και τις δίνει δυο τσιγάρα «για το γιο σου»!!! (συμπληρώστε όσα θαυμαστικά θέλετε). Όταν μου είπε η μάνα μου το περιστατικό συγκινήθηκα τόσο πολύ που πήγα και κλείστηκα στο δωμάτιο μου για αρκετή ώρα, αναλογιζόμενος πόσο μεγαλείο μπορεί να έχει η ψυχή ενός διαταραγμένου ψυχικά ατόμου!

Σκέφτομαι ότι αν ένα τέτοιο άτομο μπορεί να νιώσει τι είναι να δίνεις και να παίρνεις, όλοι εμείς που καμία φορά το ξεχνάμε ή δεν το έχουμε μάθει ποτέ αντί να αντιδράμε στο να έχουμε στην γειτονιά έναν τέτοιο ξενώνα καλό θα ήταν να μπορούσαμε να παραδειγματιστούμε από αυτούς τους ανθρώπους και να προσπαθήσουμε να τους βοηθήσουμε!

δείτε σχετικά:

(http://to-simiomatario-moy.pblogs.gr/2007/04/psyhargw-kai-psyhorragw-san-koinwnia.html#comments).

Advertisements