astegoi.jpg

Τόσο καιρό τώρα που δουλεύω έχω δει διάφορα στη δουλεία. Και έχω κάνει αρκετές δουλείες. Από σερβιτόρος, περιπτεράς, στέ

λεχος μάρκετινγκ

σε βιβλιεκδοτικό οίκο, τατουάζ με χένα παλαιότερα.


Και έχω συναντήσει αρκετούς ανθρώπους, πολλούς από τους οποίους και γνώρισα και άλλους έκανα και φίλους. Και από τον καθένα έχεις να ακούσεις πράγματα που πολλές φορές δυσκολεύεσαι και να φανταστείς.
Αυτήν την περίοδο και για όσο κρατάνε οι σπουδές μου δοκιμάζω το ταλέντο μου ως περιπτεράς! Τελευταία έχω παρατηρήσει έναν τύπο.
Δυο χρόνια τώρα τον βλέπω με τα ίδια ρούχα. Δεν θα είναι πάνω από 40 ετών όμως η εικόνα του ταιριάζει σε κάποιον που ξεπερνά τα 60. Ποτέ μου δεν το είδα να μιλάει με κάποιον παρά τον βλέπω καθημερινά να μονολογεί.
Είναι ένας άστεγος συνάνθρωπος μας και σήμερα πιστεύω ότι στη θέση του θα μπορούσε να ήταν ο καθένας μας.
Σήμερα τον είδα για πρώτη φορά μετά πολύ καιρό να συνομιλεί με κάποιον. Ήταν ένας καλοντυμένος κύριος κοντά στα 50. Ήρθανε μαζί στο περίπτερο για τον κεράσει ένα πακέτο τσιγάρα και ένα έτοιμο καφέ.
Όταν ο άστεγος της γειτονίας μας έφυγε με πλησίασε αυτός ο καλοντυμένος κύριος. Ξέρεις ποιος είναι αυτός; Με ρωτάει.
Δεν ξέρω κάτι, λέω . Είναι άστεγος. Τον έχω πετύχει μερικές φορές το βράδυ όταν κλείνω το περίπτερο στα παγκάκια της πλατείας, να κοιμάται ή να μονολογεί.
Ήμασταν συμφοιτητές στην Ιατρική Αθηνών. Ήταν ένα ωραίο ψηλό παιδί, περιζήτητος στις γυναίκες και ωραίος τύπος για να κάνεις παρέα. Από τους καλύτερους φοιτητές, πανέξυπνος. Αλλά παιδί από φτωχή οικογένεια που δεν μπορούσε να τον στηρίξει στις σπουδές του.
Έτσι κάποια στιγμή λίγο πριν πάρει το πτυχίο του τα παράτησε. Μου φαίνεται σαν απίστευτο το ότι τον βρήκα μετά από τόσα χρόνια και ότι τον βρήκα σε αυτήν την κατάσταση. Κρίμα.

Δεν ξέρω αλήθεια τι είναι πιο λυπηρό. Η αποτυχία ενός ατόμου ή μιας κοινωνίας;
Γιατί χρόνια τώρα οι κοινωνικές μας δομές δεν κατάφεραν να στηρίξουν αυτόν τον άνθρωπο για να ξανασταθεί στα πόδια του. Αυτόν και μερικές δεκάδες άντε εκατοντάδες άλλους που έχουν ανάγκη τη στήριξη της πολιτείας. Αυτούς που κάποιοι ελεεινοί πολιτικάντηδες, μεγαλοπαράγωντες του πολιτικού μας συστήματος τους θυμούνται κάθε πρωτοχρονιά και Πάσχα.
Γιατί χρόνια η κοινωνίας μας αποδέχεται να ζει στην ψευδαίσθηση της δήθεν δωρεάν παιδείας χωρείς να νοιάζεται κανείς εκ΄ των υπευθύνων αν το δικαίωμα στην εκπαίδευση και σε μια καλύτερη ζωή μπορεί να αποτελέσει πραγματικότητα για όλους. Ακόμη και για εκείνους που γεννηθήκανε φτωχοί.
Δε θέλω να συνεχίσω άλλο να γράφω γιατί οι αμπελοφιλοσοφίες είναι μια πολυτέλεια οδυνηρή μπροστά στην φτώχια μας, ατομική και κοινωνική. Να σας παρακαλέσω μόνο την επόμενη φορά που θα συναντήσετε ένα τέτοιο κύριο να του δώσετε λίγο παραπάνω την προσοχή σας.
Να σας ζητήσω ακόμη να δείτε το παρακάτω κείμενο για το ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΑΣΤΕΓΩΝ και πως μπορούμε όλοι μας να το ενισχύσουμε.

Advertisements