topnew1.jpg

 

Η επικοινωνιακή διαχείριση των κρίσεων, οι συμβολισμοί, η ψηφοθηρία και η «κοινή» γνώμη

 

 

Οι πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές ανέδειξαν πέραν των άλλων και τα «συντηρητικά» αντανακλαστικά της Νέας Δημοκρατίας στην επικοινωνιακή διαχείριση των κρίσεων. Έτσι είχαμε για παράδειγμα την πιστή αντιγραφή ενός μοντέλου επικοινωνιακής διαχείρισης των κρίσεων, που ακολούθησαν και άλλες συντηρητικές κυβερνήσεις ανά τον κόσμο (Μπους 11ή Σεπτεμβρίου, Αθνάρ 11 Μαρτίου κλπ).

Σε αυτά το μοντέλα το μείζων είναι η ανάδειξη του «εχθρού». Κατά παράδοση ο εχθρός είναι εξωτερικός(αποσχιστικό κίνημα στην Ισπανία). Για τον Μπους ήταν ο Μπιν Λάντεν, για τον Καραμανλή οι Ουτσεκάδες.

 

 

Ο εξωτερικός εχθρός, τείνει πάντα να είναι ο κοινός εχθρός. Ο εχθρός αυτός δεν αφήνει επίσης περιθώρια για την αναζήτηση των όποιων Ευθυνών. Κανείς για παράδειγμα δε αναζήτησε τις ευθύνες μετά την 11 Σεπτεμβρίου, παρά αρκετά χρόνια αργότερα. Ο κοινός εχθρός δεν αφήνει επίσης και περιθώρια διαφορετικών απόψεων.

 

Ο πρωθυπουργός ενός κράτους δεν είναι πλέον ένας άνθρωπος που δρα σε ένα πλαίσιο καθηκόντων αλλά αυτός που έχει αναλάβει μια «αποστολή». Η χρήση των συμβόλων είναι επίσης ένα ακόμη όπλο. Η σημαία παίρνει τη θέση της σε κάθε πλάνο, σε κάθε φωτογραφία, δίπλα από τον «ηγέτη». Ο εθνικός ύμνος ακούγεται όλο και πιο συχνά. Πρόσωπα εθνικά σύμβολα επιστρατεύονται στην κυβερνητική γραμμή (Μίκης Θεοδωράκης, άρθρο παρέμβαση στον Ελεύθερο Τύπο).

 

Οι έχοντες την εξουσία αγωνιούν να αποδείξουν την ύπαρξη του κράτους( το είδαμε πρόσφατα και στην Ελλάδα με δεκάδες διαφημιστικές καταχωρήσεις στον τύπο για διάφορους κυβερνητικούς και κρατικούς φορείς).

 

Αλλά στην Ελλάδα το μοντέλο αυτό εμπλουτίστηκε. Έτσι η δεξιά διακυβέρνηση δεν αρκέστηκε στα παραπάνω αλλά αναζήτησε ευκαιρίες «κατατρόπωσης» του πολιτικού της αντιπάλου. Αφήνοντας υπονοούμενα για το ρόλο του στην καταστροφή αλλά και διενεργώντας έναν προπαγανδιστικό πόλεμο χειραγώγησης της κοινής γνώμης περί της ανικανότητας της αντιπολίτευσης. Έτσι σειρά είχαν μα σειρά δημοσκοπήσεων και δημοσιευμάτων με στόχο να καταδειχθεί η έλλειψη εμπιστοσύνης της κοινωνίας προς την αντιπολίτευση. Φτάσαμε μάλιστα να δούμε να χρεώνεται τις πολιτικές επιπτώσεις της καταστροφής περισσότερο η αντιπολίτευση παρά η κυβέρνηση!

 

Η Αριστερά από την άλλη απλά δεν βλέπει το ελάσσων ως μείζων. Στην Ισπανία για παράδειγμα ο Θαπατέρο ανέδειξε την ανικανότητα και την ανειλικρίνεια της δεξιάς διακυβέρνησης στην διαχείριση των τρομοκρατικών επιθέσεων. Το ίδιο συνέβη και εδώ στην Ελλάδα με τις πρόσφατες πυρκαγιές και τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Α. Παπανδρέου.

 

Εν κατακλείδι αν στόχος της δεξιάς εξυπηρετείται από την άμεση ή έμμεση επίκληση στα συναισθήματα του πολίτη η αριστερά επιλέγει να απευθυνθεί στη λογική του.

 

γράφει ο

Οδυσσέας Κορακίδης

http://www.republic.gr/left-right/

 

Advertisements