Οι πρόσφατες εκλογές έφεραν ένα δυσμενές αποτέλεσμα για το κίνημα. Ένα αποτέλεσμα που μας σόκαρε. Μας εξέπληξε. Ίσως όχι όλους, σίγουρα όχι όλους το ίδιο. Ένα αποτέλεσμα τα αίτια του οποίου οφείλουμε να αναζητήσουμε με ειλικρίνεια και θάρρος.

 

Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν φυσικό να προκαλέσει αντιδράσεις. Άλλες λογικές, άλλες άκαιρες, άλλες άκομψες, άλλες επί της ουσίας και άλλες όχι. Η Ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ως όφειλε έθεσε ζήτημα ηγεσίας και αυτόν ήταν ίσως πράξη αυτονόητη αλλά απαιτούσε την ίδια στιγμή και το θάρρος να δεις την πραγματικότητα και να σταθείς μπροστά της.

 

Το βασικό μου όμως ερώτημα είναι αν το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει πρόβλημα ηγεσίας μόνο ή αν την ίδια στιγμή έχει πρόβλημα και ουσιαστικό, πρόβλημα πολιτκών, στρατηγικό πρόβλημα. Αρκεί για το ΠΑΣΟΚ μια νέα ηγεσία, μια όποια ηγεσία ώστε να κερδίσει εκλογικά και πολιτικά τις επόμενες εκλογές;

 

Η αίσθηση που συχνά έχω στις παρέες μου, στη δουλειά μου, στο πανεπιστήμιο όπου σπουδάζω, στην οικογένεια μου είναι ότι το ΠΑΣΟΚ έχει πρωτίστως πρόβλημα πολιτικών και αρχών παρά προσώπων, πόσο μάλλον δε ηγεσίας.

 

Τις επόμενες ημέρες το ΠΑΣΟΚ και η ηγεσία του θα διεξάγουν όλες εκείνες τις διαδικασίες που απαιτούνται για την ανάδειξη του νέου προέδρου του κινήματος. Διαδικασίες δημοκρατικές, ανοιχτές στην κοινωνία. Διαδικασίες πολιτικές για να γνωρίσουμε όχι τα πρόσωπα, αλλά τις απόψεις τους και τις πολιτικές τους προτάσεις. Για να δούμε με πιο σχέδιο σκοπεύουν να οδηγήσουν το ΠΑΣΟΚ όχι τόσο στην εξουσία όσο στην ίδια την κοινωνία η οποία θα αποφασίσει το πότε θα φέρει το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.

 

Διαδικασίες που θα εγγυηθούν την ενότητα του κινήματος μέσα από την σύνθεση της πολυφωνίας μας. Διαδικασίες που ακριβώς αυτήν μας την πολυφωνία θα απενοχοποιούν. Μια πολυφωνία που ασφαλώς και οφείλει να κινείται σε ένα νέο αξιακό και ιδεολογικό πλαίσιο το οποίο και οφείλουμε να αναζητήσουμε. Μια διαδικασία για την οποία την ευθύνη για τα παραπάνω φέρουμε όλοι μας τηρουμένων ασφαλώς των όποιον αναλογιών.

 

Αλά αυτό που την ίδια στιγμή και την αμέσως επόμενη πρέπει να αναλύσουμε είναι γιατί το ΠΑΣΟΚ έπαψε πλέον να ενδιαφέρει τόσο πολύ τους πολίτες. Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πλέον το κίνημα λαού που έφερε το 81’ την αλλαγή και το 96’ τον εκσυγχρονισμό.

 

Είναι πλέον η εποχή του τέλους των κινημάτων άρα μάταιος ο αγώνας του ΠΑΣΟΚ; Όχι βέβαια! Θα ήμασταν εκτός τόπου και χρόνου αν λέγαμε κάτι τέτοιο. Θα διαψευδόμασταν άλλωστε αμέσως από το κίνημα του «κινητού». Τους χιλιάδες αυτούς πολίτες που μέσα από sms και emails κατέκλυσαν το Σύνταγμα για να διαμαρτυρηθούν βουβά για τις καταστροφές από της πυρκαγιές του περασμένου καλοκαιριού.

 

Ίσως πλέον τα κινήματα να μην έχουν την ίδια χροιά, την ίδια ένταση, την ίδια θεματική, την ίδια ποικιλότητα με το παρελθόν αλλά τα κινήματα είναι εδώ. Και τα πιο σιωπηρά κινήματα αποδεικνύονται τελικά τα πιο δυνατά. Ξέρετε για παράδειγμα πόσες βδομάδες έντονων κινητοποιήσεων και έντονων ζυμώσεων στα πανεπιστήμια χρειάστηκαν για να λάβει σάρκα και οστά τον περασμένο χρόνο το κίνημα ενάντια στο άρθρο 16; Χρειάστηκε πολύς καιρός και δεν αποφύγαμε τετριμμένες καταστάσεις. Ενώ μέσα σε λίγες ώρες χιλιάδες πολιτών κατέκλυσαν το Σύνταγμα, χωρίς ηγέτες, χωρίς οργανωτικά και σημαίες.

 

Άρα η ανάγκη που γεννά τα κινήματα υπάρχει ακόμη στους πολίτες. Μόνο που πλέον δεν νοιάζεται να ακουστεί ή να διαφημιστεί ούτε να αναδείξει «ηγέτες» γιατί οι άνθρωποι αισθάνονται μια κούραση πλέον.

 

Και είναι η ίδια η ανάγκη όπως για παράδειγμα στα εκατομμύρια των δανειοληπτών. Θέλω εδώ να φέρω ένα παράδειγμα. Αν είστε από τους ελάχιστους «τυχερούς(;)» δημοσίους υπαλλήλους και κάθε χρόνο η μέση ονομαστική ετήσια αύξηση στο μισθό σας είναι κοντά στο 4% όταν ο πραγματικός πληθωρισμός είναι κοντά στο 3%. Ποια είναι λοιπόν η πραγματική μέση αύξηση που λαμβάνει αυτή η «προνομιούχα» τάξη των εργαζομένων; Κοντά στο 1%. Την ίδια στιγμή η μέση ετήσια ποσωστική αύξηση των καθαρών κερδών των τραπεζών ανέρχεται κοντά στο 60-70% (Για την Εθνική τράπεζα το 2006 έκλεισε στο 70%). Από τη στιγμή λοιπόν που η πίτα ( ΑΕΠ) παραμένει λίγο ως πολύ σταθερή ανά έτος αντιλαμβανόμαστε ποιος και πόσο είναι ο χαμένος και ο κερδισμένος της υπόθεσης.

 

Ιδού λοιπόν ένα πολύ σοβαρό ζήτημα για το οποίο το ΠΑΣΟΚ οφείλει να έχει θέση και όχι απλά άποψη. Όπως και ο όποιος αρχηγός του. Να ακούσουμε λοιπόν τις ανάλογες προτάσεις. Να αποφασίσει το ΠΑΣΟΚ με ποιους θα είναι με ποιους όχι. Αλλά εν πάση περιπτώσει ακόμη και αν από την οπτική γωνία του οιοδήποτε στελέχους, ηγέτη ή προγράμματος του ΠΑΣΟΚ δεν έχουμε να κάνουμε απαραιτήτως με δυο αντιπάλους στην προκειμένη περίπτωση ως βρούμε επιτέλους το σημείο ισορροπίας που υφίσταται ακόμη και στην ελεύθερη αγορά ώστε να έχουμε να κάνουμε με μια δίκαιη ισορροπία και για τους δυο.

 

Να δουν επίσης οι υποψήφιοι και οι ιθύνοντες του ΠΑΣΟΚ ποια η στάση του κινήματος στον ανταγωνισμό και στις ελεύθερες αγορές. Η Νέα Δημοκρατία προφανώς ανήκει στην κλασική σχολή φιλελευθερισμού που θέλει την αγορά να αυτορυθμίζεται. Αλλά αν είναι για ανέκδοτα ας βρούμε κάτι καλύτερο. Η Νέα Δημοκρατία λοιπόν απελευθέρωσε τις θαλάσσιες μεταφορές όταν σχεδόν σε όλα τα νησιά δένουν πλοία μιας ή δυο το πολύ εταιριών. Μονοπώλιο δηλαδή ή στημένο ολιγοπώλιο. Ακόμη, ακόμη και τα υδροπλάνα αναγκάστηκαν να καθηλώσουν μετά τις πιέσεις των επιχειρηματιών που είχαν καράβια για τους αντίστοιχους προορισμούς. Η Νέα Δημοκρατία επίσης ήρε τα όρια ηλικίας για τα πλεύση των καραβιών όπως και επέτρεψε την κυκλοφορία στη μεσόγειο μονοπήθμενων φορτηγών πλοίων με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για το περιβάλλον. Ποια είναι η θέση εδώ του ΠΑΣΟΚ και των υποψηφίων αρχηγών; Με ποιους είναι και σε αυτό το ζήτημα τα πρόσωπα και οι πολιτικές;

 

Αρκετές έρευνες δείχνουν ότι η συντριπτική πλειονότητα των σημερινών τριαντάρηδων μένουν με τους γονείς τους και να αναζητούν την επαγγελματική τους αποκατάσταση στο δημόσιο. Ποιες οι πολιτικές μας λοιπόν για να εισέλθουν αυτοί οι άνθρωποι στην αγορά εργασίας στην ώρα τους, να κυνηγήσουν τα επαγγελματικά τους όνειρα από τον συμβιβασμό στην επιβίωση, να σταθούν στο δικό τους σπιτικό χωρίς τη βοήθεια των γονιών τους και πριν τα 30 τους.

 

Ποιες οι προτάσεις για την προστασία των ατομικών μας δικαιωμάτων, οι προτάσεις για επενδύσεις στο περιβάλλον, ο σεβασμός της προσωπικότητας μας και της ατομικής και συλλογικής μας αυτονομίας από τα ΜΜΕ;

 

Ποιες ακόμη οι προτάσεις και οι πολιτικές για ένα εκπαιδευτικό σύστημα με ποιότητα, προοπτική και πρόσβαση σε όλους; Ποιες οι προτάσεις για την από-βαλκανοποίηση της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής μας πραγματικότητας; Ποιος και πως μπορεί να μας εγγυηθεί ότι όχι μόνο δε θα πάμε ένα βήμα πίσω αλλά θα κάνουμε άλματα μπροστά;

 

Νομίζω ότι λίγο ως πολύ κάπου εκεί κινούνται τα πραγματικά διλήμματα αυτής της φάσης στην οποία βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ. Και μπορεί ως ένα βαθμό απαντήσεις να έχουν δοθεί αλλά σήμερα δε θέλουμε ψελλίσματα, σήμερα δε θέλουμε βολέματα, σήμερα θέλουμε, έντονα, δυνατά ειλικρινά καθαρές απαντήσεις.

 

Οι απαντήσεις, οι προτάσεις, οι νέοι μας στόχοι, οι νέες μας συμμαχίες οι δομικές μας αξίες αυτές έχουμε ανάγκη να αναζητήσουμε γιατί αρχηγό αργά η γρήγορα θα βρούμε αλλά ο λαός θα είναι ακόμη εκεί;

Advertisements