Ο Μάης στο Παρίσι φέρνει πάντα εικόνες, συναισθήματα, σκέψεις που δύσκολα κανείς συναντά σε πολλές άλλες πλευρές του κόσμου.

Κάτι από το παρελθόν, κάτι από την τρέχουσα διεθνή κατάσταση αλλά και τη νέα Ελληνική τραγωδία, κάτι από το σήμερα και τους Γάλλους που δεν θέλουν με τίποτα να στρωθούν στον καναπέ τους, το Παρίσι την πρωτομαγιά είναι μια πόλη που αποκτά κάτι από μύθο, κάτι από το όνειρο.

Έτυχε να βρεθώ εκεί για προσωπικούς λόγους και δεν μπορώ να πω πως δεν χάρηκα που βρέθηκα μια τέτοια στιγμή. Όχι τόσο για την άνοιξη αλλά γιατί είχα την ευκαιρία από πρώτο χέρι να δω πως είναι ακόμη να ελπίζεις, να αγωνίζεσαι, να μην επαρκούν όχι από απληστία.

Κατεβαίνοντας την Place de Republic το βλέμμα σου φαντάζει λίγο για να καλύψει αυτόν τον κόσμο. Όπου και να κοιτάξεις χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, κάθε χρώματος έχουν πλημμυρήσει την πλατεία και τους γύρω δρόμους.

Στάθηκα λίγο πιο κάτω και είδα για τρεις ώρες σχεδόν να περνάει κόσμος μπροστά μου και να μη τελειώνει. Χρειάστηκε να περπατήσω αρκετά για να φτάσω στο τέρμα της πορείας.

Η λέξη αλληλεγγύη ακουγόταν από παντού. Όπου και να κοίταζες θα έβλεπες σίγουρα και κάποια Ελληνική σημαία. Ίσως από αλληλεγγύη, σίγουρα από φόβο, η Ελλάδα ήταν παρούσα. Και όταν ρώτησα κάποιον απ’ τους διαδηλωτές που κράταγε μια απ’ αυτές τις σημαίες γιατί επέλεξε να σηκώσει την Ελληνική σημαία η απάντηση ήταν σαν έτοιμη από καιρό.

Γιατί είμαστε αλληλέγγυοι με τον Ελληνικό λαό, γιατί μετά την Ελλάδα είναι η σειρά μας.

Είδα και διαφορετικές μεταξύ τους προσεγγίσεις αλλά στο τέλος της πορείας όπως και στην αρχή και στη μέση και στο τέλος ήταν όλοι μαζί, όχι σαν εδώ ο καθένας μόνος του.

Δεν είδα πουθενά αστυνομικούς παρά κάτι ελάχιστους λιγότερους από 4-5 σε μια διαδρομή πολλών χιλιομέτρων όπως δεν είδα και κανένα δακρυγόνο, καμιά σπασμένη τζαμαρία, κανένα καμένο αυτοκίνητο.

Η πρωτομαγιά στο Παρίσι είναι για πολλούς λόγους ιδιαίτερη είναι όμως ταυτόχρονα και ξεχωριστή και δείχνει ακόμη και στις μέρες μας μια δυναμική που τρομάζει θεούς και δαίμονες.

Advertisements