Αρθρογραφία


Ο Μάης στο Παρίσι φέρνει πάντα εικόνες, συναισθήματα, σκέψεις που δύσκολα κανείς συναντά σε πολλές άλλες πλευρές του κόσμου.

Κάτι από το παρελθόν, κάτι από την τρέχουσα διεθνή κατάσταση αλλά και τη νέα Ελληνική τραγωδία, κάτι από το σήμερα και τους Γάλλους που δεν θέλουν με τίποτα να στρωθούν στον καναπέ τους, το Παρίσι την πρωτομαγιά είναι μια πόλη που αποκτά κάτι από μύθο, κάτι από το όνειρο.

Έτυχε να βρεθώ εκεί για προσωπικούς λόγους και δεν μπορώ να πω πως δεν χάρηκα που βρέθηκα μια τέτοια στιγμή. Όχι τόσο για την άνοιξη αλλά γιατί είχα την ευκαιρία από πρώτο χέρι να δω πως είναι ακόμη να ελπίζεις, να αγωνίζεσαι, να μην επαρκούν όχι από απληστία.

Κατεβαίνοντας την Place de Republic το βλέμμα σου φαντάζει λίγο για να καλύψει αυτόν τον κόσμο. Όπου και να κοιτάξεις χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, κάθε χρώματος έχουν πλημμυρήσει την πλατεία και τους γύρω δρόμους.

Στάθηκα λίγο πιο κάτω και είδα για τρεις ώρες σχεδόν να περνάει κόσμος μπροστά μου και να μη τελειώνει. Χρειάστηκε να περπατήσω αρκετά για να φτάσω στο τέρμα της πορείας.

Η λέξη αλληλεγγύη ακουγόταν από παντού. Όπου και να κοίταζες θα έβλεπες σίγουρα και κάποια Ελληνική σημαία. Ίσως από αλληλεγγύη, σίγουρα από φόβο, η Ελλάδα ήταν παρούσα. Και όταν ρώτησα κάποιον απ’ τους διαδηλωτές που κράταγε μια απ’ αυτές τις σημαίες γιατί επέλεξε να σηκώσει την Ελληνική σημαία η απάντηση ήταν σαν έτοιμη από καιρό.

Γιατί είμαστε αλληλέγγυοι με τον Ελληνικό λαό, γιατί μετά την Ελλάδα είναι η σειρά μας.

Είδα και διαφορετικές μεταξύ τους προσεγγίσεις αλλά στο τέλος της πορείας όπως και στην αρχή και στη μέση και στο τέλος ήταν όλοι μαζί, όχι σαν εδώ ο καθένας μόνος του.

Δεν είδα πουθενά αστυνομικούς παρά κάτι ελάχιστους λιγότερους από 4-5 σε μια διαδρομή πολλών χιλιομέτρων όπως δεν είδα και κανένα δακρυγόνο, καμιά σπασμένη τζαμαρία, κανένα καμένο αυτοκίνητο.

Η πρωτομαγιά στο Παρίσι είναι για πολλούς λόγους ιδιαίτερη είναι όμως ταυτόχρονα και ξεχωριστή και δείχνει ακόμη και στις μέρες μας μια δυναμική που τρομάζει θεούς και δαίμονες.

Advertisements

Κοινωνικές επιχειρήσεις

Επαναπροσδιορίζοντας τη δύναμη της κοινωνίας

dimitra-kai-aggeliki-thumb-medium
ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ (boyio@enet.gr) |

ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΕΚΤΟΡΑΣ ΔΗΜΗΣΙΑΝΟΣ (ektordimisianos@yahoo.gr)

Μια νέα λεωφόρος στην οικονομία ανοίγεται σ’ ένα δρόμο του Αιγάλεω. Μια νέου τύπου επιχειρηματικότητα, που δεν είναι ούτε ιδιωτική ούτε δημόσια. Ενας κοινωνικός συνεταιρισμός που δεν προσβλέπει στο κέρδος, αλλά στην αλληλεγγύη. Μια ιδέα που επενδύει στο κοινωνικό κεφάλαιο και όχι στα ευρώ. Την είδαμε στην πράξη και μάθαμε πως μια κοινωνία, αν θέλει, μπορεί να ρίξει τα τείχη της προκατάληψης. Και πως η αδυναμία του ενός μπορεί να γίνει η δύναμη του συνόλου.
Δήμητρα και Αγγελική, κουζίνα Η Δωδεκανήσου είναι ένας στενός δρόμος στο Αιγάλεω, με κατοικίες και μικρές επιχειρήσεις. Ανάμεσά τους εξελίσσεται ένα ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα. Δοκιμάζοντας μια απολαυστική τυρόπιτα που μόλις είχε βγει από το φούρνο του «Ευ Ζην», υποψιαζόμαστε ότι σ’ αυτήν την κουζίνα μπορεί να ψήνεται και κάτι μεγαλύτερο, όπως ένας… «τρίτος τομέας» στην οικονομία.
Ο παραδοσιακός διαχωρισμός είναι δημόσιος – ιδιωτικός τομέας. Ομως οι σαλάτες που φτιάχνει η Δήμητρα δεν χωράνε σ’ αυτά τα… πιάτα. Από τα προσεκτικά διαλεγμένα υλικά τους ώς το μεταφορικό μέσο που θα τις παραδώσει στον πελάτη, κινούνται σ’ ένα άλλο μοντέλο που τελευταία αναπτύσσεται στην Ευρώπη, τον τομέα της Κοινωνικής Οικονομίας ή, απλούστερα, τον Τρίτο Τομέα.
Αριστοτέλης, κουζίνα Η Δήμητρα είναι χωρισμένη, με έναν γιο φοιτητή, χωρίς εργασιακή εμπειρία, χωρίς οικονομικούς πόρους και ψυχικά ασθενής. Η θέση της στο κλασικό δίπολο «κέρδος ή πρόνοια» ήταν να βρίσκεται στον πάτο του βαρελιού – πεταμένη ως αντιπαραγωγική ή φυτοζωώντας με ένα πενιχρό επίδομα. Αλλά χαμογελάει. Γιατί εδώ και λίγους μήνες, τέσσερεις ώρες κάθε μέρα, εργάζεται σ’ αυτόν τον Κοινωνικό Συνεταιρισμό Περιορισμένης Ευθύνης (ΚοιΣΠΕ). Νιώθει ικανοποίηση και για τη δουλειά και για την αμοιβή της. Δεν εξαρτάται πλέον από την καλοσύνη των άλλων. Και, το σπουδαιότερο, θεραπεύεται.
Οι ΚοιΣΠΕ είναι ταυτόχρονα εταιρείες και μονάδες ψυχικής υγείας. Εταίροι σε ποσοστό έως 35% είναι άνθρωποι με ψυχοκοινωνικά προβλήματα. Το λοιπό ποσοστό μοιράζεται ανάμεσα σε επαγγελματίες της ψυχικής υγείας και φυσικά πρόσωπα ή φορείς που στηρίζουν τους ΚοιΣΠΕ. Αντίθετα με τα προστατευμένα εργαστήρια της Πρόνοιας, εδώ οι εργαζόμενοι συμμετέχουν ισότιμα σε όλη τη διαδικασία παραγωγής, αλλά και στη λήψη αποφάσεων μέσω της αρχής «ένα άτομο, μία ψήφος», ανεξάρτητα από τα μερίδια που διαθέτουν, δηλαδή το κεφάλαιο.
«Από την απασχολησιοθεραπεία, που ενείχε τον κίνδυνο της εκμετάλλευσης των ψυχικά ασθενών, πάμε σε μια επιχειρηματικότητα με κοινωνικό στόχο. Το ζητούμενο είναι αυτά τα δύο να βρίσκονται σε ισορροπία» λέει η κοινωνική λειτουργός και πρόεδρος του Δ.Σ., Πόλα Νικολάου.
Θεοδόσης, κουζίνα Στην κουζίνα που αστράφτει ετοιμάζεται φαγητό για κέτερινγκ και ντελίβερι. Στο πλήρες εξοπλισμένο ξυλουργείο γίνονται έπιπλα κατά παραγγελία. Στους δύο αργαλειούς του υφαντουργείου κόμπο κόμπο δένονται «ίσως τα τελευταία χαλιά που φτιάχνονται στην Ελλάδα», όπως μας λένε. Η ποιότητα όλων των προϊόντων, υψηλή. Μάλλον επειδή κινητήρια δύναμη δεν είναι το κέρδος, αλλά η αυτοβελτίωση των παραγωγών.
Δεν είναι όλα εύκολα. Ακούμε ιστορίες για ψυχιατρεία, φάρμακα, αποξένωση… και, σε αντίστιξη, ελπίδα. «Στο σπίτι το τηλέφωνο, λόγω της πάθησης, δεν το σήκωνα. Τώρα στη γραμματεία σηκώνω τηλέφωνα όλη μέρα». Ο Γιώργος είναι εκπρόσωπος των εργαζομένων στο Δ.Σ. «Επαιρνα φάρμακα, όλη μέρα κλεισμένος μέσα, ένα παθητικό ον. Τώρα αποκτώ αυτοπεποίθηση, έχω χρήματα και βλέπω το μέλλον με αισιοδοξία».
Χρειάζεται μήνες προετοιμασία, από μέλος του συνεταιρισμού να γίνει κανείς εργαζόμενος – αν το επιθυμεί. Αρκεί να υπάρχει και η θέση. Στα 42 μέλη αντιστοιχούν 33 εργαζόμενοι. «Δούλευα σε ιδιώτες, αλλά με σταματάγανε μόλις πάθαινα κατάθλιψη. Εδώ μας αγαπάνε και νιώθουμε ασφάλεια». Ο Θοδωρής εργάζεται στο ξυλουργείο. Δεν νιώθει ακόμη δυνατός για να επιστρέψει στο χωριό του, αλλά ίσως κάποια μέρα…
Δήμητρα, κουζίνα Θα περίμενε κανείς ότι λόγω της ιδιαιτερότητας υπάρχουν πολλές χαμένες εργατοώρες. Οτι, αν μετρηθεί με τους ανελέητους αριθμούς της αγοράς, το πείραμα είναι χαμένο. Αλλά… «Εχουμε λιγότερες απουσίες από τον μέσο όρο των ιδιωτικών εταιρειών» λέει η κ. Νικολάου. «Ενας από τους τομείς που πάσχουν οι ΚοιΣΠΕ είναι η διοίκηση. Οι μάνατζερ συνήθως θα ξέρουν είτε την αγορά είτε την ψυχική υγεία. Πρέπει, όμως, να ξέρουν και τα δύο για να πετύχουν». Γι’ αυτό προτείνει τη δημιουργία ενός μηχανισμού που θα προσφέρει τεχνογνωσία, ειδικά στο μάρκετινγκ, και στους 15 ΚοιΣΠΕ της χώρας.
Το εύρος των υπηρεσιών και των προϊόντων του Τρίτου Τομέα είναι ανεξάντλητο. Από την υγεία ώς το περιβάλλον και από την εκπαίδευση ώς τον πολιτισμό, μπορεί να προσφέρει στα μέλη του και στο κοινωνικό σύνολο ό,τι δεν κινητοποιεί τον ιδιωτικό τομέα και ό,τι δεν καταφέρνει το Δημόσιο. Αρκεί μια συλλογικότητα αποφασισμένη για έργο.

(περισσότερα…)

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δείχνουν πως η Διοικητική Μεταρρύθμιση (Καποδίστριας 2) βρίσκεται στο τελικό στάδιο για την υλοποίηση της.
Μετά τα συνέδρια της ΚΕΔΚΕ και της ΕΝΑΕ όπου υπήρξε εκτενείς διάλογος για το θέμα ήρθε η πρόταση του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης για τις αναγκαίες αλλαγές ώστε να αποτελέσει μια πολύ συγκριμένη πρόταση για την διαίρεση της χώρας στους Πρωτοβάθμιους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Ωστόσο οι αντιδράσεις των Δημοτικών Αρχόντων στη συγκεκριμένη μελέτη είναι έντονες και κάνουν λόγο για προϊόν «δοκιμαστικού σωλήνα» ενώ μέμφονται την σπουδή να δημοσιευτεί η μελέτη πριν ακόμη ολοκληρωθεί ο διάλογος με τις τοπικές κοινωνίες.

Η μελέτη που τάραξε τα νερά επιφέρει ριζικές αλλαγές στα σημερινά αριθμητικά δεδομένα των πρωτοβάθμιων ΟΤΑ.
Συγκεκριμένα προτείνει :

1) Την κατάργηση όλων των σημερινών κοινοτήτων, ανεξαιρέτως

2) Τη μείωση των δήμων από 1.034 που είναι σήμερα σε 380 ή 390 (ανάλογα με το σενάριο)

3) Τον περιορισμό -σημαντικότατο- του αριθμού των ΟΤΑ στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη

Να σημειώσουμε εδώ πως οι προτάσεις της Κυβέρνησης για τις όποιες αλλαγές στη διοικητική διαίρεση της χώρας έχουν περιοριστεί στον αριθμό των Δήμων, την υποβάθμιση ουσιαστικά του ρόλου των Νομαρχιών καθώς και στην ύπαρξη άμεσα εκλεγμένου Περιφερειακού Συμβουλίου αλλά «διορισμένου» περιφερειάρχη.

Έντονες είναι όμως οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και ειδικά του ΠΑΣΟΚ που ζητά μια συνολικότερη διοικητική μεταρρύθμιση με τη μεταφορά αρμοδιοτήτων στους ΟΤΑ καθώς και ένα διαφορετικό φορολογικό σύστημα αναλογικότερο ως προς τους ΟΤΑ.
Όσων αφορά τα πολεοδομικά συγκροτήματα Αθηνών και Θεσσαλονίκης όλα δείχνουν πως οι αλλαγές θα κινηθούν σε συναινετικό πλαίσιο στη βάση των προτάσεων των τοπικών κοινωνιών.

‘Έτσι το επόμενο διάστημα ξεκινάει ο διάλογος των Δημοτικών Αρχόντων με τις τοπικές κοινωνίες ώστε τα αποτελέσματα του να αποσταλούν στο Υπουργείο Εσωτερικών.

Στο παραπάνω πλαίσιο ο Δήμαρχος Αιγάλεω και πρόεδρος της ΤΕΔΚΝΑ Δημήτρης Καλογερόπουλος σε πρόσφατη επιστολή του προς τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Αττικής ζητά τις προτάσεις τους για συναινετικές συνενώσεις με όμορους Δήμου ή Κοινότητες.

Στην επιστολή ο πρόεδρος της ΤΕΔΚΝΑ δεν θέτει σαφές χρονικό όριο για την κατάθεση των προτάσεων ενώ ζητεί από Δημάρχους και Κοινοτάρχες της Αττικής να καταθέσουν ρεαλιστικές και εμπεριστατωμένες προτάσεις.

Η επιστολή αυτή αποτελεί μια εξαιρετική αφορμή για να ξεκινήσει ο διάλογος και στη γειτονία μας στον Άλιμο.

Και θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον το ενδεχόμενο η θέση του Δήμου Αλίμου και η πρόταση του προς τους αρμοδίους να προκύψει μετά από σχετικό δημοψήφισμα.

Των θέμα των συνενώσεων αν και ο ακρογωνιαίος λίθος των όποιων αναγκαίων αλλαγών στην Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα για το οποίο ο πολίτης έχει δικαίωμα να έχει λόγο που θα μετρήσει στην τελική απόφαση.

Tου KYPIAKOY MANTOYBAΛOY – 13.03.2008

Tι αξίζει ένα καλό σχολείο; Aν είναι ιδιωτικό, κολέγιο, πολλές χιλιάδες ευρώ για δίδακτρα το χρόνο, αλλά και κοινωνική αναγνώριση, δηλαδή εύγε και μπράβο… Aν είναι το 132ο δημοτικό της Aθήνας στην Γκράβα; Θα μου πείτε, σιγά να μην είναι καλό σχολείο το 132ο, δημόσιο, με 130 Aλβανάκια, Pωσάκια, Σουδανάκια… και μόνο με 60 Eλληνόπουλα. Aν όμως (κοινή παραδοχή πια) το 132ο είναι ένα σχολείο παράδειγμα για την αρμονική δράση δασκάλων, μαθητών, γονέων; Aν ήδη τα έχουν καταφέρει και εισπράττουν… εύγε και μπράβο; (Είναι και χωρίς δίδακτρα). Tι αξίζει λοιπόν αυτό το σχολείο, που «άνθισε», ξεχώρισε με την πεισματική, επίμονη, εθελοντική, πολύχρονη δουλειά της διευθύντριάς του και των συναδέλφων της; Mη βιαστείτε να απαντήσετε βάσει του αυτονόητου. H λογική της πολιτείας, του υπουργείου, θα σας εκπλήξει. Aντί επιβράβευσης, κόβουν το λουλούδι που άνθισε. Mεταθέτουν (με τη βοήθεια της προφορικής συνέντευξης) τη διευθύντρια. Διακόπτουν εθελοντικά προγράμματα πετυχημένα. Aποθαρρύνουν τους δάσκαλους. Aπογοητεύουν, αναστατώνουν μαθητές και γονείς. Γιατί; Tρελάθηκαν; Όχι. Δεν αναγνωρίζουν το θετικό έργο; Όχι. Tο αναγνωρίζουν, αλλά «Aυτό που κάνει πρώτα το υπουργείο είναι να τηρείται η νομιμότητα. Στο όνομα του καλού δεν μπορεί να παραβιάζεται ο νόμος». Iδού τι απάντησε, μεταξύ των άλλων, ο αρμόδιος υφυπουργός σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφων στη δημόσια τηλεόραση (NET, 30-1-08, «Πρώτη Γραμμή»).
Kαι κάτι ακόμα, για να μην ξεχνάμε πού ζούμε. Στην πρωινή προσευχή στο 132ο, το «Πάτερ ημών» είχε αντικατασταθεί από προσευχή στον «καλό Θεούλη», μια και πολλοί μαθητές πιστεύουν σε άλλο Θεούλη. Tο υπουργείο, όμως (που βλέπει το γράμμα του νόμου), επιμένει στην παραδοσιακή προσευχή, το «Πάτερ Hμών». O υφυπουργός, στην ίδια συνέντευξη στη NET, ξεκαθάρισε τους λόγους αυτής της επιμονής: «Eγώ είμαι εδώ για να προστατεύω τις αξίες της ελληνορθόδοξης παράδοσης». Έτσι μπράβο. Nα το εμπεδώσουμε από επίσημα χείλη. Nα μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις για τη χώρα μας, μια και το 2009 αναλαμβάνουμε την προεδρία του Παγκόσμιου Φόρουμ για τη μετανάστευση…
Eπιστροφή στην ελληνική πραγματικότητα. Aθήνα. Πατήσια. Γκράβα. Tι έγινε τα τελευταία χρόνια στο 132ο δημοτικό σχολείο; Γιατί είναι πετυχημένο σχολείο; H Στέλλα Πρωτονοταρίου, διευθύντρια μέχρι πρότινος στο σχολείο, και οι συνάδελφοί της δάσκαλοι είπαν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες του σχολείου όχι σαν δημόσιοι υπάλληλοι. Aυτό έγινε. Δεν εξέλαβαν την πολυεθνική σύνθεση των μαθητών ως ένα πρόβλημα, αλλά ως πρόκληση. Πριν από 5 χρόνια, με αφορμή ένα πρόγραμμα ολυμπιακής παιδείας, ξεκίνησαν μια προσπάθεια ενσωμάτωσης και ένταξης των μαθητών και των γονιών τους. Mε τη δυνατότητα που τους έδινε το πρόγραμμα, οργάνωσαν μαθήματα της μητρικής γλώσσας των αλλοδαπών μαθητών. Παράλληλα οι ίδιοι οι δάσκαλοι, χωρίς αμοιβή, παρέδιδαν μαθήματα ελληνικής γλώσσας στους μετανάστες γονείς. Tι αντίκτυπο είχε αυτή η προσπάθεια ξέρει καλύτερα η πρόεδρος του συλλόγου γονέων του σχολείου. «Oι αλλοδαποί γονείς έμαθαν ελληνικά στο σχολείο και μπόρεσαν να βοηθήσουν τα παιδιά τους. Mπόρεσαν να συνεννοηθούν και με άλλους γονείς και με τους δασκάλους…».
Tι κατάφεραν στο 132ο ξέρει φυσικά η δασκάλα των παιδιών. «Kαταφέραμε οι μετανάστες γονείς και μαθητές να αισθάνονται ότι δεν είναι ξένοι, ότι ενδιαφερόμαστε γι’ αυτούς και ότι προσπαθούμε να βοηθήσουμε να ενταχθούν στο σχολείο και την ελληνική κοινωνία». Έγιναν και άλλα πολλά αυτά τα χρόνια στο σχολείο, που δημιούργησαν θετικό κλίμα, διέλυσαν αμφιβολίες. «Πριν από χρόνια φοβόμασταν πως με τόσους αλλοδαπούς μαθητές τα δικά μας παιδιά θα μείνουν πίσω. Tώρα πια είδαμε τα αποτελέσματα από την προσπάθεια που έχει γίνει και ξέρουμε τη λύση. Δεν υπάρχει ρατσισμός στο δικό μας σχολείο», αυτό πιστεύει μητέρα μαθητή. Για αυτές τις δράσεις, για την επινόηση εκπαιδευτικής πρακτικής με σεβασμό στη διαφορετικότητα και την ιδιαίτερη κουλτούρα των μαθητών, το σχολείο έχει επιβραβευθεί. Bραβείο από το KEΘEA, το διεθνές φεστιβάλ Oλυμπίας. Eίχε μια ευρύτερη αναγνώριση από πανεπιστημιακούς και επιστημονικούς φορείς. Όχι όμως και από το υπουργείο. Aπό την αρχή της προσπάθειας «κύκλοι του υπουργείου» είχαν αντιρρήσεις, αντιδρούσαν υπογείως. Στις τελευταίες  κρίσεις των διευθυντών, «χτύπησαν» ανοιχτά. Έδιωξαν τη διευθύντρια Στέλλα Πρωτονοταρίου, χρησιμοποιώντας το μόνο τρόπο που είχαν για να το κάνουν, την προφορική συνέντευξη. Tώρα πια είναι κοινό μυστικό στο σχολείο ότι ο νέος διευθυντής ήρθε για να εκτελέσει εντολές άνωθεν. Tα γεγονότα το μαρτυρούν. H πρώτη του δουλειά ήταν να κόψει τα εθελοντικά προγράμματα για γονείς και μαθητές, καθώς και όλες εκείνες τις δραστηριότητες και πρωτοβουλίες που έκαναν το 132ο ξεχωριστό. Λέτε ο «νέος» να πήρε, τόσο γρήγορα, μόνος του αυτές τις αποφάσεις; Oι τοποθετήσεις του υφυπουργού Παιδείας για το «γράμμα του νόμου» και τα άλλα ελληνορθόδοξα που ακολούθησαν δεν αφήνουν αμφιβολίες. Yπάρχει απόφαση και σχέδιο άνωθεν για να μη συνεχιστεί το μοντέλο του132ου. Tο ζήτημα έφτασε ήδη στη Bουλή με ερωτήσεις του Φώτη Kουβέλη και της Άννας Διαμαντοπούλου. Tο 132ο δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση σχολείου. Aναμφίβολα αντιπροσωπεύει τη μεγάλη πλειοψηφία των δημόσιων σχολείων της χώρας. Oι δάσκαλοι του σχολείου άνοιξαν δρόμο. Aντιμετώπισαν επιτυχώς τη σοβαρότερη πρόκληση της ελληνικής εκπαιδευτικής πραγματικότητας. Aλήθεια, ποιος νορμάλ άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται πια ότι το «γράμμα του νόμου» και oι «αξίες της ελληνορθόδοξης παράδοσης» δεν καλύπτουν τις σημερινές ανάγκες των πολυεθνικών σχολείων μας; Mόνο οι «κύκλοι του υπουργείου», που πεισματικά, θα έλεγα, ξορκίζουν με το «πάτερ ημών» το 132ο, αντί να «κάνουνε το σταυρό τους» για να το ακολουθήσουν και άλλα πολλά δημόσια σχολεία.

από:  http://www.athensvoice.gr/

logo.gifΔιάβασα πρόσφατα ένα εξαιρετικό κείμενο από την Μπέττυ Τσακαρέστου (Επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο) στο blog του ΒΗΜΑΙδεων.

Το κείμενο είχε ως θέμα – ερώτημα τους πράσινους καταναλωτές και το κατά πόσων μπορούν να σώσουν τον πλανήτη (http://www.vimaideon.gr/Blog.aspx?sn=BLOGS&bp=http://vimaideon.gr/Blogs/editor/archive/2008/01/06/20.aspx )

Είναι αλήθεια πως οι «πράσινοι καταναλωτές», καταναλωτές δηλαδή ευαισθητοποιημένοι περιβαλλοντικά είναι σήμερα πραγματικότητα, λόγος για τον οποίο αποτελούν άλλωστε και αντικείμενο προβληματισμού. Είναι οι καταναλωτές που αγοράζουν προϊόντα φιλικά προς το περιβάλλον, που ανακυκλώνουν, που στηρίζουν μέσα και αγαθά φιλικά προς το περιβάλλον.

Όπως υπαρκτή είναι και η πίεση που ασκούν σε Κυβερνήσεις, επιχειρήσεις αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία.  

Στο βασικό λοιπόν ερώτημα της κυρίας Τσακαρέστου αν μπορούν οι πράσινοι καταναλωτές να σώσουν τον πλανήτη μπορεί κανείς να προσθέσει και τη λέξη μόνο. Μπορούν δηλαδή μόνο ή πράσινοι καταναλωτές να σώσουν τον πλανήτη;

Στο κείμενο – πρόκληση προς συζήτηση- της κυρίας Τσακαρέστου έχουν αφεθεί πολύ ενδιαφέροντα σχόλια. Και μέσα σε αυτή τη συζήτηση που προέκυψε κατέθεσα και εγώ μερικές σκέψεις.

Έχω την αίσθηση ότι η λύση του προβλήματος στηρίζεται σε τρεις πολύ βασικούς παράγοντες. Πολιτεία, Επιχειρήσεις, Πολίτες.

Χρειαζόμαστε μια πολιτεία που θα ορίζει τους κανόνες και θα επιβλέπει την εφαρμογή τους. Χρειαζόμαστε επιχειρήσεις προσανατολισμένες στη Βιώσιμη ανάπτυξη, χρειαζόμαστε πολίτες ενημερωμένους, ευαισθητοποιημένους και υπεύθυνους.  

Αν από τους τρεις παραπάνω συντελεστές πρέπει να προτάξουμε κάποιον τότε έχω την αίσθηση πως εδώ στην Ελλάδα αυτός είναι ο συντελεστής Πολιτεία. Αφενώς γιατί στην Ελλάδα έχω την αίσθηση ότι δεν υπήρξε ιστορικά καταναλωτικό κίνημα ή επιχειρηματικός κύκλος που να μπορέσει να πρωτοστατήσει σε κάτι τέτοιο αφετέρου γιατί έχουμε συνηθίσει ίσως το κράτος να έχει έναν ιδιαίτερα παρεμβατικό και ρυθμιστικό τρόπο λειτουργίας. Το κράτος επίσης είναι ένας εκπρόσωπος της ελάχιστης κοινής εμπιστοσύνης απαραίτητο στοιχείο για να προχωρήσει οτιδήποτε.

Έτσι λοιπόν στο κείμενο της κυρίας Τσακαρέστου βρήκα ενδιαφέρον να παραθέσω ορισμένες πρώτες σκέψεις για το τι θα μπορούσε να κάνει σε πρώτη φάση έστω η πολιτεία για τα θέματα περιβάλλοντος. Τις ίδιες σκέψεις θα κάνω copy paste(!) και εδώ!

 

1. Ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης και ανακύκλωσης απορριμμάτων
2. Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (Αιολική, Ηλιακή)
3. Φιλικά προς το περιβάλλον δημόσια κτήρια (Αντικατάσταση λαμπτήρων με άλλους χαμηλής κατανάλωσης, πράσινα κτήρια, ανακύκλωση κτιριακών απορριμμάτων και εναλλακτικές πηγές ενέργειας)
4. Σύνδεση της φορολογίας προσώπων και επιχειρήσεων με το πόσο επιβαρύνουν το περιβάλλον.
5. Ουσιαστική χρηματοδότηση εναλλακτικών πηγών ενέργειας
6. Πράσινη φορολογία για προϊόντα φιλικά προς το περιβάλλον με πολύ χαμηλούς συντελεστές

836536_b.jpgΔιάβασα πρόσφατα στις περισσότερες από τις τοπικές εφημερίδες του Αλίμου αλλά και στο AlimosNews (www.alimosnews.gr) πολλά δημοσιεύματα για το πάρκο του Ελληνικού.

Είναι ένα ακόμη ενδεικτικό στοιχείο του πόσο απασχολεί το συγκεκριμένο θέμα τις τοπικές κοινωνίες των Νοτίων Προαστίων.

Η αλήθεια είναι πως απ’ όσα διάβασα δεν μπόρεσα να σχηματίσω ξεκάθαρη αντίληψη για τη θέση του κ. Σουφλία για το πάρκο.

Θυμάμαι παλαιότερες δηλώσεις του που έκανε λόγο για εμπορική και οικιστική εκμετάλλευση 1300 περίπου στρεμμάτων. Αργότερα με νέες δηλώσεις του ο κ. Σουφλίας ανακοίνωσε την μελλοντική μετεγκατάσταση του ΥΠΕΧΩΔΕ στο χώρο του πάρκου (http://alimosnews.gr/?p=24 ) σε έκταση περίπου 300 στρεμμάτων. Λίγες μέρες αργότερα διάβασα ότι θα δημιουργηθεί επίσης στο χώρο πάρκου το Μουσείο Γουλανδρή(http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_05/12/2007_251367).

Πριν λίγες ημέρες διάβασα στην τοπική εφημερίδα ΕΙΔΗΣΕΙΣ ότι ο κ. Σουφλίας απέστειλε επιστολή στους τοπικούς φορείς που τους ενημέρωνε ότι στο χώρο του πρώην Αεροδρομίου θα δημιουργηθεί Mητροπολιτικό Πάρκο 6000 στρεμμάτων και σε συνδυασμό με το γειτονικό Γκολφ Γλυφάδας θα δημιουργηθεί μια ζώνη πρασίνου 6500 στρεμμάτων.

Νομίζω λοιπόν πως μετά όλων αυτών εύλογα είναι τα ερωτήματα αρκετών για το ποιες είναι οι πραγματικές προθέσεις του κ. Σουφλία. Πάρκο ή τσιμέντο να γίνει; Και προς τι οι αντικρουόμενες δηλώσεις; Θόλωμα νερών ή υποχώρήση μπροστά στη συνολική πίεση πολιτών, φορέων και επιστημόνων;

Το προσεχές Σαββατοκύριακο η ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ (Πρωτοβουλία των Δήμων Αλίμου, Αργυρούπολης, Ελληνικού και Γλυφάδας για το Πάρκο) οργανώνει το πρώτο FORUM για το Μητροπολιτικό Πάρκο του Ελληνικού (http://alimosnews.gr/?p=103) και είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για να σταλεί ένα ακόμη ηχηρό μήνυμα στον κ. Σουφλία πως οι πολίτες ζητούν πράσινο και μόνο πράσινο στο Ελληνικό.

townhall_t.jpgΔιάβασα σήμερα ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ του γνωστού Δημοσιογράφου της Ελευθεροτυπίας Γιάννη Τριανταφύλλου για τις προκριματικές εκλογές στις ΗΠΑ με κεντρικό θέμα την υποψηφιότητα του Μπάρακ Ομπάμα εκ των Δημορκατικών.

Το τελευταίο του βιβλίο(αν και στην Ελλάδα κυκλοφόρησε με κάπως διαφορετικό όνομα) ήταν άλλωστε ο λόγος να ονομάσω το προσωπικό μου ιστολόγιο ως «Το θράσος της Ελπίδας» πιο εύηχο ίσως από το Οδυσσέας Κορακίδης και σίγουρα με αρκετά και ενδιαφέροντα μηνύματα.

Αυτό που στο συγκεκριμένο αφιέρωμα μου προσέλκυσε το ενδιαφέρον δεν είναι τόσο τα γεγονότα μιας και τα περισσότερα εξ αυτών τα λαμβάνω καθημερινά στο email μου αλλά μια αποστροφή μιας παλαιότερης ομιλίας του Ομπάμα την οποία σας παραθέτω παρακάτω.

Η συγκεκριμένη ομιλία εκφωνήθηκε στην Αϊόβα στις 10 Νοεμβρίου 2007. Είναι η ομιλία που θεωρείται ως κομβικό σημείο απ όπου ο Ομπάμα γνωρίζει μόνο άνοδο.

Σ αυτήν την ομιλία του ο Ομπάμα λέει αλήθειες που προσωπικά με εξέπληξαν. Αν εμείς τα λέγαμε εδώ στην Ελλάδα θα μας έλεγαν ίσως αντί-Αμερικανούς όμως ο Ομπάμα έχει το θάρρος και το θράσος να κοιτάζει κατάμουτρα το χειρότερο πρόσωπο της εξωτερικής πολιτικής των ΉΠΑ και να μας κάνει να ελπίζουμε για κάτι πολύ καλύτερο. Έχω επιλέξει να υπογραμμίσω ένα μόνο σημείο από την εξαιρετική του ομιλία και παρακάτω θα καταλάβετε το γιατί. Δεν ξέρω αν ο Ομπάμα μπορεί αν είναι ο επόμενος πρόεδρος των ΉΠΑ όπως πριν λίγους μήνες αναρωτιόταν το έγκυρο περιοδικό ΤΙΜΕ των ΗΠΑ ελπίζω όμως αύριο το βράδυ τα μηνύματα να είναι ενθαρρυντικά.obama_time_cover_102306.jpg

Η ρητορική δεινότητα του Ομπάμα είναι γνωστή, άλλωστε εξαιτίας αυτής χαρακτηρίστηκε «ο μαύρος Κένεντι». Σύμφωνα με τους πολιτικούς αναλυτές, σε περίπτωση που ο Ομπάμα κερδίσει τις εκλογές για το χρίσμα των Δημοκρατικών, ο συγκεκριμένος λόγος του μπορεί να θεωρηθεί το κομβικό σημείο στροφής (turning point) της προεκλογικής του εκστρατείας, δηλαδή το σημείο εκείνο, από το οποίο άρχισε να πλησιάζει την Κλίντον και να την απειλεί σοβαρά στη διεκδίκηση για το χρίσμα.
(Ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας του Ομπάμα μας απεστάλη από τον διευθυντή της καμπάνιας του, Ντέιβιντ Πλαφ. Εδώ παρουσιάζονται τα σημαντικότερα αποσπάσματα):
«Συμμετέχω στις εκλογές, εξαιτίας αυτού που ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αποκάλεσε «η άγρια αναγκαιότητα τού τώρα»».«Βρισκόμαστε σε ένα καθοριστικό σημείο της ιστορίας μας. Το έθνος μας είναι σε πόλεμο. Ο πλανήτης είναι σε κίνδυνο. Το όνειρο για το οποίο τόσες γενιές αγωνίστηκαν μοιάζει να γλιστρά, σιγά σιγά, μακριά μας. Και, το χειρότερο απ’ όλα, χάσαμε την πίστη μας ότι οι ηγέτες μας μπορούν ή σκοπεύουν να κάνουν κάτι γι’ αυτό.
Μας υποσχέθηκαν συντηρητισμό συμπόνιας και αυτό που τελικά είχαμε ήταν η «Κατρίνα». Μας υποσχέθηκαν κάποιον που θα λειτουργούσε ενωτικά και τελικά είχαμε έναν πρόεδρο, ο οποίος δεν μπορούσε καν να ηγηθεί της μισής χώρας που τον ψήφισε. Μας υποσχέθηκαν μια πιο ηθική και αποτελεσματική κυβέρνηση και, αντί γι’ αυτήν, έχουμε μια πόλη με το όνομα Ουάσιγκτον, η οποία είναι πιο διεφθαρμένη απ’ ό,τι ήταν πριν. Και η μόνη αποστολή, την οποία κατόρθωσαν να φέρουν εις πέρας, ήταν, χρησιμοποιώντας φόβο και ψέματα, να οδηγήσουν αυτήν τη χώρα σε πόλεμο, ο οποίος ποτέ δεν θα έπρεπε να είχε νομιμοποιηθεί.Συμμετέχω σε αυτήν την κούρσα υποψηφιότητας γιατί θέλω να σταματήσω να μιλώ για το εξωφρενικό νούμερο των 47 εκατομμυρίων Αμερικανών χωρίς περίθαλψη και να ξεκινήσω να κάνω κάτι γι’ αυτό.

Κατεβαίνω για πρόεδρος γιατί έχω πια βαρεθεί και κουραστεί από τους Δημοκρατικούς που σκέφτονται ότι ο μόνος τρόπος για να φανούν σκληροί στο θέμα της εθνικής ασφάλειας είναι να μιλούν, να ενεργούν και να ψηφίζουν σαν τους Ρεπουμπλικανούς του Τζορτζ Μπους (σ.σ. εδώ είναι σαφής η αιχμή προς τη «Ρεπουμπλικανίζουσα» Κλίντον).

Εάν τελικά θα είμαι ο υποψήφιος του κόμματός μου για την Προεδρία, ο Ρεπουμπλικανός αντίπαλός μου δεν θα μπορεί να μου πει ότι ψήφισα υπέρ του πολέμου στο Ιράκ (σ.σ. και πάλι «φωτογραφίζει» την Κλίντον). Και δεν θα είναι επίσης σε θέση να με κατηγορήσει ότι αμφιταλαντευόμουν για κάτι τόσο θεμελιώδες, όπως το αν είναι ή όχι σωστό για την Αμερική να βασανίζει – επειδή ποτέ δεν είναι σωστό.

Δεν συμμετέχω σε αυτόν τον αγώνα για να εκπληρώσω κάποιες προσωπικές φιλοδοξίες ή επειδή αισθάνομαι ότι κάποιος μου το χρωστάει. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα ήμουν εδώ. Γνώριζα πάντα ότι αυτό το ταξίδι ήταν απίθανο. Αλλά και πάλι, ποτέ δεν συμμετείχα σε κάποιο ταξίδι που δεν ήταν τέτοιο.

Συμμετέχω σε αυτόν τον αγώνα εξαιτίας αυτού που ο δρ (Μάρτιν Λούθερ) Κινγκ αποκάλεσε «η άγρια αναγκαιότητα τού τώρα». Δεν θέλω να δω σε τέσσερα χρόνια από σήμερα τους ωκεανούς να έχουν υψωθεί ακόμη μερικές ίντσες. Ο πλανήτης έφτασε σε ένα σημείο μη αναστρέψιμο επειδή δεν καταφέραμε να βρούμε έναν τρόπο να σταματήσουμε να αγοράζουμε πετρέλαιο από τους δικτάτορες.

Δεν θέλω να δω περισσότερες ζωές Αμερικανών να μπαίνουν σε ρίσκο επειδή ουδείς διέθετε την ορθή κρίση ή το κουράγιο να εναντιωθεί σε έναν πόλεμο πριν στείλουμε τα στρατεύματά μας εκεί.

Δεν θέλω να βλέπω άστεγους βετεράνους στους δρόμους. Δεν θέλω να βλέπω ακόμη μια γενιά παιδιών της Αμερικής να πηγαίνουν σε αποτυχημένα σχολεία. Δεν θέλω αυτό το μέλλον για τις κόρες μου. Δεν θέλω αυτό το μέλλον για τους γιους σας. Δεν θέλω αυτό το μέλλον για την Αμερική.

Γιατί ποτέ δεν μπορώ να ξεχάσω ότι ο μόνος λόγος που βρίσκομαι σήμερα μπροστά σας είναι επειδή κάποιος, κάποτε, ύψωσε το ανάστημά του για μένα, όταν αυτό ήταν ρίσκο. Υψωσε το ανάστημά του, όταν αυτό ήταν δύσκολο. Υψωσε το ανάστημά του, όταν αυτό δεν ήταν δημοφιλές. Κι επειδή κάποιος στάθηκε όρθιος, στάθηκαν και μερικοί άλλοι. Και μετά, στάθηκαν μερικές χιλιάδες άλλοι. Και μετά, μερικά εκατομμύρια άλλοι. Και, υψώνοντας το ανάστημά τους, με κουράγιο και ξεκάθαρο σκοπό, κατόρθωσαν να αλλάξουν τον κόσμο.

Γι’ αυτό κατεβαίνω, Αϊόβα. Για να δώσω στα παιδιά μας και τα εγγόνια μας τις ίδιες ευκαιρίες, τις οποίες κάποιος άλλος έδωσε στο παρελθόν και σε μένα.

Γι’ αυτό κατεβαίνω, Δημοκρατικοί. Για να κρατήσουμε το αμερικανικό όνειρο ζωντανό για όσους παραμένουν πεινασμένοι για ευκαιρίες, για όσους παραμένουν διψασμένοι για ισότητα.

Γι’ αυτό σας ζητώ να σταθείτε δίπλα μου. Γι’ αυτό σας ζητώ να με ψηφίσετε. Γι’αυτό σας ζητώ να σταματήσετε να συμβιβάζεστε με όσα οι κυνικοί λένε ότι πρέπει να αποδεχθούμε. Σε αυτές τις εκλογές, ας προσπαθήσουμε να αγγίξουμε εκείνο που ξέρουμε ότι είναι δυνατό. Ενα έθνος θεραπευμένο. Εναν κόσμο διορθωμένο. Μια Αμερική, ικανή να πιστέψει ξανά».

giannis@enet.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 02/01/2008


Επόμενη σελίδα: »